Ze zijn er twintig, dertig jaar geleden bijna ‘als vanzelf’ ingerold: Anita Bos-Boon en Michiel Boon, broer en zus: twee leden van de illustere familie Boon, die jarenlang verbonden was met de Fokveedag. De komende editie van het jaarlijkse boerenlandfeest zal hun laatste zijn ‘in functie’.

“Het is ons met de paplepel ingegoten”, begint Anita. Zij is ruim twintig jaar bestuurslid. Ze was tot voor kort secretaris en is verantwoordelijke voor de warenmarkt. “Onze pa was enorm actief in het bestuur en wij deden als kinderen allerlei klusjes voor de Fokveedag: lintjes goed maken en sorteren, hesjes in orde maken, noem maar op. Ik heb jarenlang in de geluidswagen gezeten om de uitslagen van de veekeuringen in te tikken.”

Warme sfeer

Na het overlijden van Anita’s moeder, viel het haar vader zwaar om zijn taken in het bestuur van de Fokveedag vol te houden. Anita sprong bij en werd al snel daarna gekozen als bestuurslid. Dat was in 2007.

“Ik heb al die jaren enorm genoten van het bestuurswerk. Ik vind mensen heel leuk en heb in al die jaren zoveel dingen meegemaakt, die uniek en waardevol zijn. Contacten met marktkooplui en artiesten van de pauzeprogramma’s. Ik had ze anders nooit ontmoet! De sfeer op de dag zelf is altijd zo warm. Natuurlijk, ik moet altijd hard werken op de Fokveedag. Je begint je dag al vroeg met check, check, check. Maar ook is er al snel het heerlijke gevoel dat alles gaat lopen en iedereen op z’n plek is. En dan komt het publiek en dan smile je van oor tot oor. Want alles wat je voorbereid hebt, gebeurt dan. En je ziet mensen genieten!”

Terrein

Haar jongere broer Michiel is al wat langer officieel betrokken bij de organisatie van de Fokveedag. Ergens in het begin van de jaren negentig startte hij als voorbrenger van koeien. Ook was hij ringmeester. Nu is hij al jarenlang terreinmedewerker. “We zijn met een groep van ruim twintig mensen, die betrokken zijn bij het opbouwen en afbreken van het terrein. Het is hard werken, maar ook heel gezellig. Vooral de afsluiting met het gezamenlijk eten. Dan hoor je van iedereen de verhalen wat ze gezien en gehoord hebben op die dag.”

“Maar ik heb het nu dertig jaar gedaan en dan is het weer tijd voor andere mensen. Ik wil volgend jaar graag een keer ‘gewoon’ naar de Fokveedag. En ik heb ook nog een andere passie: tractorpulling, daar wil ik meer tijd aan gaan besteden.”

Tijd voor andere bezigheden

Ook Anita vertelt dat er andere dingen op haar pad gekomen zijn. “Het heeft mooie ervaringen gegeven, die ik nooit had willen missen, maar het is nu tijd voor andere bezigheden. Ik ben oma, maar ik werk ook nog. Nog niet zolang geleden ben ik van baan veranderd en dat werk laat zich wat minder goed combineren met het vrijwilligerswerk voor de Fokveedag. Ik vind de Fokveedag heel leuk, maar er zijn nog meer dingen leuk. Daar wil ik me nu meer op gaan richten, maar ik zal het zeker gaan missen!”

Ze neemt met een gerust hart afscheid, ook omdat ze weet dat er goede opvolging is. “In de afgelopen paar jaar zijn er drie bestuursleden gestopt, maar er is ook weer nieuwe aanwas. Het bestuur gaat zelfs uitgebreid worden, omdat ze de taken wat meer willen gaan verdelen.”

Dat Michiel en Anita op hetzelfde moment stoppen, is puur toeval. “We hadden die keuze los van elkaar gemaakt, maar het komt mooi samen. Dan gaat deze generatie Boon eruit. Alleen Michiel’s zoon blijft erbij betrokken als vrijwilliger. Wij nemen afscheid met een opgeruimd gemoed, maar ook wel met weemoed. Het zal volgend jaar wel vreemd zijn om naar de Fokveedag te gaan.”